muisgrijs.nl

Je kan me wat
met je vinger naar de wereld
met je mening dat niets mooi is
en dat geen mens meer telt

Je kan me wat
met al je negativisme
met al je treurigheid
in wat je mij verteld

Voor mij heb je verloren
je zwarte ziel verkocht
nooit zal je ochtend gloren
omdat je het in donker zocht

Toedeledoki!

(Noot: alle youtube-linkjes zijn afspeelbaar in de preview. Zo hoeft u niet van deze pagina weg en kan u lekker doorlezen!)

Linkin Park. Ik ben in het gelukkige bezit van hun cd “Meteora” een ijzersterke schijf met een duidelijke stijl. Rock ‘n Rap. Met de nodige hits. Bijvoorbeeld “Breaking the Habit” en “Numb”. Lekker stevig!

De band heeft een nieuwe single uit: “What I’ve done” Je zou zeggen “typisch Linkin Park”, dus meer van hetzelfde. Niets is minder waar. Nadat ik deze week de cd “Minutes to Midnight” heb gekocht kan ik zeggen dat Linkin Park een kneedbare band is. De producer van dit album heeft een duidelijke rol gespeeld en flink zijn best gedaan om de band van het platgetreden pad af te halen en dat is hem gelukt. Het leuke is dat je dat terug ziet in de korte toelichting die wordt gegeven bij elk nummer.

Linkin Park anders dus. Maar wel goed. Lekker stevig en ook nog heel herkenbaar.

Wolkers heeft een biograaf! De goede man, Onno Blom, krijgt de volledige medewerking van zijne heiligheid. Meneer Blom is fan van Wolkers. “Ik werd op mijn 15e al gegrepen door de kracht en de schoonheid van de boeken van Wolkers..”, zei Blom gister zo ongeveer op de radio. Nog afgezien van de vraag of je je biografie moet laten schrijven door een fan is de volgende vraag of je dat moet laten doen door iemand die het verleden mooier maakt dan het was.

Als 15 jarige puber zijn er maar twee redenen om een boek van Wolkers te gaan lezen:
-1- Het moet voor je boekenlijst
-2- Voor de “keiharde” sex die je dan met goed excuus mag lezen!

Praat me niet van kracht en schoonheid!

Ik zag hem al bij het instappen. Onder de arm van een mevrouw. De mevrouw kon ik niet goed inschatten. Wie staat er dan ook op het busstation met een toch wel grote beer onder haar arm? Die mevrouw dus! Ze wachte tot iedereen naar binnen was en stapte ook in. Ik had inmiddels een plekje gevonden achter de buschauffeur op zo’n “tegen-over-elkaar-zit”-bankje. Lekker ruimte voor mijn benen zolang het het niet al te druk werd.

Ik zal het waarschijnlijk wel aantrekken maar de mevrouw met de beer ging schuin tegenover mij zitten. Beer kreeg de plek tegenover mij en de bus vertrok. Ik keek de beer aan, beer keek terug. Ik vroeg mij af of ik over het weer zou beginnen of dat ik zou vragen of ik misschien een foto van hem mocht nemen. “Hem” want iedereen weet natuurlijk dat grote bruine beren van stof per definitie mannetjes zijn. Net als elke andere teddybeer trouwens! Zelfs die met een rokje aan.

Het was echt een grote beer. Zo groot als een kind van een jaar of zes. Een donkerbruine lusjes beer met zwarte vilten zolen, zwarte vilten neus en zwarte ogen. Hij stond niet bol van de vulling, een beetje slappe beer. Een echte knuffelbeer. Na een poosje bedacht ik dat dit waarschijnlijk een echte “self-made” beer was. Wat moest een volwassen vrouw in de bus met een beer? Ik durfde het niet te vragen, was bang voor een droef verhaal over een verloren dochter of een romantisch verhaal over hoe ze hem gekregen had van haar lieve vriend. En zo zat ik tegenover beer. Ik keek beer aan, beer keek terug.

Paf! Een grote elleboog kwam neer op het achterhoofd van beer. Ik schrok. Dit was zeker niet de moeder van beer! Die zou dat nooit doen. Beer zat plotseling met zijn neus op zijn knieen en een elleboog in zijn nek. De vrouw ondersteunde haar hoofd en deed haar ogen dicht. Zij gaf niks om beer! Beer was niet meer dan een ding voor haar. Ze was misschien de grote boze stiefmoeder van beer. Niets was meer over van de vrolijke beer die mij aan had zitten kijken. Nee, het was nu een heel, heel zielige beer. Ik keek naar beer, beer keek naar zijn grote teen.

De boze stiefmoeder ging verzitten, een knijpende arm om beer heen. Niet liefhebbend teder, nee, puur om zichzelf te ondersteunen. Beer zat rechtop maar gelukkig was hij niet meer. Bij de volgende halte werd het druk. Beer werd zonder verdere plichtpleging achterin het bagagerek bij de buschauffeur gedumpt. Daar lag hij. Zijn linkerbeen naast zijn linkeroor, zijn neus richting het gangpad, verfromfraaid. Ik wilde niet meer naar beer kijken. De berenmishandelaarster was opgeschoven naar tegenover mij. Zat onderuitgezakt met haar ogen dicht. Een zak lappen.

En alles in mij schreeuwde: “Terug die beer!”

“Ik proef op mijn lippen
de smaak van chocola”

Zeggen ze dan genoeg?

Bijpassend muziekje op zondag

Vanavond zag ik hem weer: de reclame voor de “Notaris”. Behoorde vroeger de notaris tot de notabelen met een eerzaam beroep, tegenwoordig zijn ze commercieel. Ik vind dat jammer maar goed, de tijd hobbelt door en we scharen het onder de noemer van vooruitgang.

Waarvoor heb je een notaris nodig? Ze komen onder andere om de hoek kijken bij testamenten, samenlevingscontracten en bij het kopen van een huis. Natuurlijk doen ze nog veel meer interessante dingen. Vrijwel al die dingen zijn verbonden met een belangrijke stap in een mensenleven. Belangrijke dingen die nauwkeurigheid vereisen.

Nu hebben ze deze reclame. Onder stemmige muziek maken toga’s zich klaar om iemand “in te zweren” en een dame maakt zich klaar om dat te gaan doen. Als de ceremonie begint valt de onvermijdelijke laatkomer binnen. (Is dat de komische noot?) Het filmpje heet “Dat beloof ik!”

De eerste gesproken woorden: “Als notaris zweer ik…”. De dame beantwoord de formule met “Dat beloof ik!”. Filmpje!

Nu zijn de waarschuwingen bij het afleggen van een eed niet van de lucht! Een plechtig moment, maak geen fouten! Dan nog zijn er mensen die zeggen “Zo waarlijk helpe mij God allemachtig!”

Er zijn in dit soort gevallen twee keuzes: de eed (”Zo waarlijk helpe mij God almachtig”) als u in god gelooft, de belofte (”Dat beloof ik”) als u dat niet of anders doet. U mag gelukkig zelf kiezen. Volgens mij bestaan er geen mengelmoesje van die twee en aangezien het best wel een serieuze zaak is moet je daar zorgvuldig mee zijn. Zeker als notaris. U begrijpt, er ging iets kriebelen bij mij na het zien van deze reclame en niet alleen omdat mijn tenen zich er van kromden.

Volgens Van Dale is zweren: “een eed of eden afleggen”. Wat is dan een eed afleggen? Van Dale:“plechtige verzekering onder aanroeping van God, dat men de waarheid spreekt of een belofte zal nakomen”. Volgens mij heb je dus als je zweert, God nodig!

Conclusie: Zolang de dame “dat beloof ik” roept legt ze de belofte af en zouden de eerste gesproken woorden “Als notaris beloof ik…” moeten zijn!

Ach…. u zal het waarschijnlijk allemaal een worst zijn, zolang u de erfenis maar krijgt!

Geen “ja” en geen “nee” meer kunnen zeggen…