Ok, ok, je kan koffiedik kijken of theeblaadjes lezen. Maar als je koffiedik kunt lezen ben je dan net zo geloofwaardig? Of heb je dan andere normen en waarden, uh, waarden en normen… Nou ja, in ieder geval hebben nu 642.000 kijkers sinds gisteren van “koffiedik lezen” gehoord.
Het is misschien koffiedik kijken maar dat is toch een aardige bron om de start van de verandering van een gezegde mee te beginnen!
Mannen in oranje pakken ruimen de rommel van de herfst op. Bladenblazers verstoren wreed de stilte van het vallend blad dat snel de bladenzuiger in wordt gezogen. Bladenblazer, bladenzuiger, het lijkt alsof de herfst niet gezien mag worden.
Er is een boek waaraan je al van ruime afstand kan zien wat voor boek het is. In verschillende maten, van handzaam tot niet te tillen. Wat het boek verraad zijn de kleuren van de omslag. Zwart, vaal rood of vaal groen. Soms met een gouden symbooltje, soms met een titel uit 1 woord.
Ik moest wachten en terwijl ik een kopje thee haalde zag ik het liggen. Op een hoekje van de tafel zonder stoelen. Vaal rood. Ik liep met mijn thee naar de tafel. Parkeerde mijn kopje naast het boekje op de tafel en liep weer weg om een stoel te pakken. Terug, ging ik zitten met mijn thee. Net naast het vaal rode boekje. Het wachten zou nog wel een half uur duren.
Het boekje was van het handzame type, zo op te pakken, zo open te slaan. Ik dronk mijn thee en keek naar mijn mede wachtenden. Zou ik het boekje pakken? Zo maar, en op een willekeurige bladzij openslaan? Zoals “Het boek met antwoord op alle vragen”? Kijken welke wijsheid mij wachtte? Ik knabbelde wat aan het koekje bij de thee. Waarom niet? Waarom wel? Angst? Uitdaging?
De wachtende voor mij ging naar binnen. Ik stond op. Het boek bleef gesloten op het hoekje liggen… Ik was aan de beurt.
Snel deelnemen, multiplayer “Morph-game”, Tankbal. In game chat. Pijltjes toetsen om te sturen en richten. Ctrl om te schieten. Zie jullie op het slagveld….
(klik plaatje)
Cabaret: “genre in de toneelkunst met veelsoortige, luchtige acts, vaak met een actueel karakter.” Volgens “van Dale” dan… Misschien zijn we een beetje op het verkeerde spoor gezet, verwachten we dat we tranen met tuiten gaan lachen. Een hele voorstelling lang. Ga je dan naar de voorstelling “Vier” van Sanne Wallis de Vries dan kan het even schrikken zijn.
Soms kan je bekendheid op TV in je nadeel werken en moet je tegen de klippen op spelen om het publiek voor je te winnen. Of komt gewoon het verkeerde publiek… Ali B. kan er van meepraten heb ik begrepen. Mensen hebben verwachtingen waar je opeens niet meer aan voldoet. En dat is..juist ja, Schrikken.
Het is dus niet tranen met tuiten lachen bij Sanne. Er wordt wel gelachen hoor…dat wel. Het is soms een haast sprookjesachtige voorstelling met dans, zang en verbaasde overpeinzingen. Met vragen, veel vragen, verwarring en verbazing. “Alice in Wonderland”. En ik moet zeggen dat ze het publiek haar verwarring goed weet te laten voelen!
Het was dus een avond toneelKunst, veelsoortig en actueel maar niet per definitie luchtig. Een voorstelling waar je tevreden maar niet per se vrolijk uitkomt en ook dat draagt bij aan de verwarring!
Laat je verbazen, ga naar Sanne Wallis de Vries met “Vier”!!
(NB: Mensen die hun mobieltje niet uit hebben tijdens een voorstelling dienen ter plekke standrechtelijk ge-executeerd te worden!!!)
Weet je nog? We hadden een gaatje geboord in Indonesie, Sidoarjo. Helaas begon de aarde te lekken. Een gigantische modderstroom verzwolg dorpen, fabrieken en maakte een heel gebied onleefbaar. Bovendien is de stroom behoorlijk giftig. Nu, ruim vier maanden later, lekt de aarde nog steeds. Pogingen om de boel te “pluggen” zijn tot nu toe mislukt… Het bloeden is nog niet gestelpt!
